Joseph vertelt zijn verhaal enthousiast als een klein kind, wat iets ontdekt heeft waarvan hij denkt dat hij de eerste is die het heeft ontdekt. Ik luister geamuseerd naar zijn verhaal, maar Luc draait onrustig op zijn stoel. Halverwege fluistert hij “wat een slechte spreker! Wat een hoop irritant gewauwel over zichzelf!”

Na afloop kijkt luc me verbaasd aan “hoe kan jij nou met zo’n glimlach zitten? Ik heb helemaal pijn in mijn buik van de ergernis. Die gast moet echt wat aan zijn bescheidenheid doen”. Ik reageer met een glimlach en zeg dat ik zijn verhaal wel mooi vond. ”Jamaar, zijn manier van vertellen kan toch niet?? Zooooooo vol van zichzelf! Zie je dan niet dat hij die les nog moet leren?”. “Jawel,” antwoord ik “maar daar focus ik niet op. Ik focus op het positieve. Precies zoals Joseph zelf ook doet. En ben blij voor hem dat hij díe les al geleerd heeft. Ik voel wel wat je bedoelt, maar zie dat dat uit onzekerheid voortkomt, uit zijn behoefte gehoord/gezien te willen worden. Daar voel ik compassie voor. En wens hem de kracht dat stukje ook te mogen leren, wanneer hij daar klaar voor is.

Maar wat interessant is,” stel ik Luc als wedervraag, “is om te kijken waarom het jou zo raakt. Ik heb ooit geleerd dat emoties de beste spiegels zijn om jezelf te leren kennen, omdat iets je enkel kan raken als het resoneert met iets in jezelf.” “Bleeeeergh” antwoord Luc terwijl hij zijn tong naar me uitsteekt.” Die gast is gewoon irritant arrogant. Wie denkt hij wel niet te zijn, hij is er nog lang niet!” Ik zwijg en lach hem liefdevol toe. Dan valt hij stil. Na een minuut kijkt hij me met grote hondenogen aan en zegt dan “Door te zeggen dat hij het nog niet begrijpt zeg ik dus eigenlijk dat ik het beter weet… Da’s eigenlijk best arrogant hè?”

En eigenlijk gebeuren er elke dag wel dingen om je over te verwonderen of die je inspireren. En die je vervolgens kan delen. Dus, zo luidt mijn nieuwe voornemen: ik ga bloggen. Gewoon, omdat het kan.